مرد آبادانی

نویسنده : مرد آبادانی - ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳٩۱/۳/۱

شهدای خرّمشهر، عملیّات إلی بیت المقدّس، خرّمشهر، آبادان

بعد از سالها و در سی اُمین سالگرد آزادسازی خرّمشهر، بلأخره کنگرهء ملّی بزرگداشت سرداران، امیران و شهدای خرّمشهر برگزار شد. (در حین نوشتن این مطلب، نخستین روز آن پشت سپری شد)...

کنگرهء ملّی شهدای خرّمشهر

این مراسم قراربود که سالها پیش برگزار شود، ولی پس از کش و قوس فراوان امسال برگزار شد. انشاءالله که این کنگرهء ملّی سبب حرکتهای مثبت و رو به جلویی در همهء زمینه ها برای خرّمشهر عزیز و حتّی آبادان شود...

خرّمشهر آزاد شد!...

«سلام بر شهیدان، آزادگان، جانبازان و همهء ایثارگران آبادان و خرّمشهر»

____________________________________________

مطالب مرتبط:

فاتحان خرّمشهر

خرّمشهر! آمدیم!...

وبلاگ طلوع حقیقت (احمدرضا سعیدزاده)

کجایید ای یاران؟! کجایید ای همرهان؟!... ()

رضا یوزی!

نویسنده : مرد آبادانی - ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳٩۱/٢/٢۸

رضا زارعی، اسماعیل بزکول، اصغر جرّاحی زاده، رزمندگان آبادان

پارسال اشاره ای کوتاه داشتم به یکی از رزمندگان گمنام آبادان: «زنده یاد اصغر جرّاحی زاده».

میگفتند عشق «تفنگ یوزی» بود! شاید هم چونکه به کار بهش وارد بود. «رضا زارعی» یا همون «رضا یوزی»...

خیلی اتّفاقی خبردار شدم که همین اواخر در اصفهان، دار فانی را وداع گفته. متأسفانه این توفیق را نداشتم که با ایشان آشنا شوم، درست مثل زنده یاد «اسماعیل بزکول» که او نیز همین چندوقت پیش در شیراز از دنیا رفت...

زنده یاد رضا زارعی، زنده یاد اسماعیل بزکول، زنده یاد اصغر جرّاحی زاده.

پهلوان زنده را عشق است!... ناراحت

حرفی برای گفتن ندارم!... ناراحت

__________________________________

مطلب مرتبط :

چند کلمه، چند عکس

کجایید ای یاران؟! کجایید ای همرهان؟!... ()

← صفحه بعد

مشخصات نویسنده

درباره : «ای آبادان پر بلا! گلهای پرپرت کو؟ یاران رهبرت کو؟...» این نوحه همیشه از دوران کودکی در گوشم طنین انداز بود. پدرم توی قفسهء کتابخونه اش نوارهای کاست زیادی از نوحه های جبهه و جنگ داشت که من هر از چندگاهی به اونها گوش فرا میدادم: «ای شیعه بر پا کن حق را در عالم! گویا هویدا شد ماه محرّم!...» «آبادان ای شهر پُر بلا! مدفن پاک مردان خدا! جویبارانت غرق خون شده؛ دامن اروند لاله گون شده...» «در شهر آبادان همه جا خون نشسته؛ هم شهر و هم خانه و کاشانه شکسته...» بعضی وقتها هم سراغ آلبوم عکسهای زمان جنگ بابام میرفتم و محو تماشای عکسها میشدم؛ بین عکسها به چهره هایی برخورد میکردم که یه جورایی برام جذّاب بودند، چه از لحاظ سیما، و چه از لحاظ شکل و ظاهرشون؛ حالا چرا؛ اون وقتها نمیدونستم! از پدرم هم که درباره شون میپرسیدم، خیلی جواب نمیداد: چهره اش تغییر محسوسی میکرد؛ گویی از درون برانگیخته شده بود؛ شاید هم اون لحظه طیّ الأرضی داشته به سالهایی دور و دراز... من هم خیلی پا پی موضوع نمیشدم و سعی میکردم که افکارش رو به هم نریزم. به قول معروف: بیخیال میشدم و میرفتم پی کارم!... وقتی که تلویزیون، فیلمهایی مستند رو از جبهه و جنگ پخش میکرد، همیشه از خودم این سؤآل رو میکردم که چرا هیچ اسمی از «آبادان» به میون نمیاد؟!... گاهی اوقات اعصابم به هم میریخت وقتی که میدیدم که اسم هر کوی و کوچه و برزن و دهات و قصبه و هر کجای این کشور پهناور رو به عنوان نماد و مظهر مقاومت در جنگ تحمیلی معرّفی میکردند و کلّی آب و تاب بهش میدادند (که در اکثر مواقع به دور از واقعیّات بود)، ولی هیچ اسمی از «آبادان» برده نمیشد! مگه آبادان چه ظلمی را روا داشته بود که باید اینجوری مورد بی مهری قراربگیره؟! خوب ما هم آبادانی هستیم و کلّی خونوادهء شهید و رزمنده رو میشناسیم؛ اصلاً باهاشون همسایه هستیم. چرا حتّی یک مصاحبهء تلویزیونی با یه خونوادهء آبادانی انجام نشده بود؟! مگر نه اینکه در تمام دوران جنگ تحمیلی، این واقعیّت به وضوع مشهود و نمایان شده بود که تمام شهرهای مرزی کشور، طیّ 1400 کیلومتر مرز مشترک با عراق یکی پس از دیگری به چنگ دشمن بعثی افتادند به جز آبادان؟! و این نبود مگر به یاری و مدد حضرت حقتعالی و نیز «استقرار قوی ترین سپاه کشور» در جنگ تحمیلی در آبادان؟... همه چیز از خواندن یک کتاب آغاز شد: «آبادانِ من»، کتابی که برای نخستین بار به تعدادی از رزمندگان و شهدای گلگون کفن آبادان به صورتی زیبا و سلسله وار پرداخته بود و متعاقباً «داستانهای شهر جنگی» که روایتی حماسه گونه از شهری مظلوم و زیر آتش مداوم دشمن بعثی داشت. بعدها «نخلها و آدم ها» و «شطرنج با ماشین قیامت» روایت کاملتری از این دو کتاب را بهم معرّفی نمود. (و البتّه سالها بعد کتاب خاطرات مادرم: «گنجینهء رنج») در مراسم «کنگرهء بزرگداشت سرداران و 4000 شهید آبادان» (بهمن 1379) توفیق و فرصتی دست داد تا بطور جدّی با موضوع «رزمندگان و شهدای آبادان» آشنا بشم. خانواده های معظّم رزمندگان، ایثارگران و شهدای آبادان از گوشه و کنار و اقصی نقاط کشور آمده و گرد هم جمع شده بودند. در نمایشگاهی که به همین مناسبت جنب محلّ اجلاسیّه برپا شده بود، با صحنه های دیگه ای روبرو شدم: خانواده هایی که به یکسری از عکسها و ماکتها چشم دوخته بودند و بعضیهاشون، همین عکسها را جوری بغل کرده بودند و چنان شیون و زاری میکردند که گویی به تازگی عزیزشان را از دست داده بودند! این سؤآل اینبار خیلی بیشتر از قبل ذهنم رو به خودش مشغول کرد: «به راستی این گلهای پرپر، کی هستند؟ چطوری میشه یک نشونی، یک ردّپایی چیزی از اونها یافت؟» ...پس از سالها دوری از شهر و دیارمان؛ در تیرماه 1386 به آبادان برگشتیم، ولی هنوز عطش دانستن و کنکاش پیرامون حقایق پیدا و پنهان شهرمان، با من همراه و همدم بود. به ویژه که حالا عملاً وارد گود شده بودم و هی سراغ این و اون میرفتم و عکس و فیلم و ... جمع آوری میکردم! اسناد و مدارکی که اشارت و دلالت داشت بر نسلی سوخته و فراموش شده و به جای مانده از قافلهء عشق و نور و ایثار، که بعد از جنگ، به ناحق و غریبانه، مهجور مظلوم؛ ناشناس و گمنام؛ همچون مولایشان علی(ع) «خار در چشم، زبان در کام، و استخوان در گلو» در پیچ و خم روزمرّهء زندگی امروز «به فراموشی سپرده شدند...»! مدّتی رو به صورت پاره وقت و بدون دریافت حتّی یک ریال حقوق! در بنیادشهیدآبادان مشغول به کار شدم، و همونجا بود که به بسیّاری از این حقایق پیدا و پنهان و عمدتاً تلخ واقف شدم؛ که مجال پرداختن به همهء اونها در اینجا نیست... ایدهء ایجاد یک وبسایت و یا یک وبلاگ در این خصوص از مدّتها قبل به ذهنم خطور کرد. این شد چیزی که میبینید: «پاتوق مجازی رزمندگان و شهدای آبادان»! سعی کرده ام تنها و تنها به مشترکات فی مابین بپردازم و از هرگونه إظهارنظری که باعث ایجاد شکّ و شبهه و اختلاف نظر شود بپرهیزم. (آبادانیها منظورم رو درک میکنند!) هنگامی که با سوژهء تازه یا مناسبت تاریخی و قابل ذکری دربارهء آبادان روبرو میشدم، نخستین امری که به ذهنم خطور میکرد اینست که «چه بنویسم؟» و «چگونه بنویسم؟». اوایل کار، پرداختن به مقولهء گذشتهء سرشار از افتخار آبادان، کاری بس دشوار و ناممکن می نمود؛ چرا که میبایستی از رویدادها و حوادثی سخن میگفتم که آنها را عملاً و حضوراً درک نکرده بودم؛ حتّی زمان وقوع برخی از آنها، به پیش از پا به عرصهء وجود گذاشتنم باز میگشت! هرچه که گذشت اندک اندک به دانسته هایم افزوده شد و توانستم در این بین رهتوشه های ارزشمند و متعدّدی را با خود برگیرم. البتّه لازم به ذکر است که در این راه، همراهی و همفکری تنی چند از رزمندگان آبادان، خیلی کمک حالم بود، تا آنچه که گفته شود، به واقعیّت نزدیکتر باشد. إظهار نظر در خصوص مطالب منتشره را بر عهدهء بازدیدکنندگان محترم گذاشته ام، تا بدینوسیله هم معلومات بر خود بیفزایم و هم به سهم خودم قدمی کوچک را در این راه برداشته باشم. هرچند هنوز هم معتقدم که تا تحقّق أهداف، راه زیادی را در پیش دارم... از آنجا که درج پیوندهایی همچون عکس، فیلم، صدا و ... جزیی از محتوای وبلاگ است، از عموم بازدید کنندگان میخواهم که تا باز شدن پیوندها صبور باشند. و در آخر اینکه رزمندگان عزیز آبادانی، حتماً مطالب قبلی را در بخش «عناوین مطالب وبلاگ» ببینند. آبادان؛ حماسهء مقاومت؛ آباد از خون شهیدان... أَللَّهُمَ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج... «مرد آبادانی: یک آبادانی که دغدغه هایی آبادانی دارد...»

پروفایل مدیر : مرد آبادانی ایمیل مدیر وبلاگ

آرشیو وبلاگ

صفحه نخست عناوین مطالب وبلاگ خرداد ٩۱ اردیبهشت ٩۱ فروردین ٩۱ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ دی ٩٠ آذر ٩٠ آبان ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ تیر ٩٠ خرداد ٩٠ اردیبهشت ٩٠ فروردین ٩٠ اسفند ۸٩ بهمن ۸٩ دی ۸٩ آذر ۸٩ آبان ۸٩ مهر ۸٩ شهریور ۸٩ امرداد ۸٩ تیر ۸٩ خرداد ۸٩ اردیبهشت ۸٩ فروردین ۸٩ اسفند ۸۸ بهمن ۸۸ دی ۸۸

مطالب اخیر

کنگرهء ملّی شهدای خرّمشهر رضا یوزی! یک مادر و 10 بچّه! سیلی سخت! (2) خانواده های چندشهیدی (10) کاش بجای تو مرا میزدند... دریغ از حبیب إبن مظاهرها!... میخ در روز جمهوری اسلامی گشت ارشاد!!!

لینکستان

امکانات جانبی

ساخت کد موزيک آنلاين

ساعت لحظه شماری غیبت کبری آب و هوای آبادان

اوقات شرعی به وقت آبادان تقویم تاریخ

تصاویر تصادفی امام خمینی (ره)

حدیث

تور آپارات

RSS 2.0

با قدرت پرشین بلاگ