مرد آبادانی
ای آبادان پُر بلا! گلهای پَرپَرت کو؟ یاران رهبرت کو؟...
این مطلب را در یکی از کامنتهای مطلب درج شده در وبلاگ حاج بختیاری دیده بودم:
سلام حاج علی
عالی بود
حرف نداشت ...
خواهشا به این آدرس مراجعه کن و نظرتو همینجا بنویس
(ببین چه سوتیه بزرگی ...)
سلام
حکایت خسن و خسین است که دختران معاویه هستند (البته در مثال مناقشه نیست ) خوب یکی از دردهای من هم همین است که افراد بدون هیچ تخصصی در زمینه مربوطه اظهار نظر کرده و مطلب مینویسند .
در این مکان هشت شهید دفن شده اند که همگی غواص بودند و حتی در تابلوی نصب شده در این مکان هم اشتباه بزرگی موجود است که آنان را غواصان عملیات والفجر 8 اعلام کردند در صورتی که اینها همه غواصهای عملیات کربلای چهار بودند من حتی فیلم شبی که آنها را به ابادان آوردند و بچه در کنار مصلا برایشان مراسم گرفتند را دارم روز اربعین بود که انها را دفن کردند و سر هم نداشتند .
ممنون از تذکرت . البته شلمچه هم جدیدن جایش را از آنسوی خرمشهر به این سوی ابادان عوض کرده و از بلندی های یک دشت میشود بصره را هم دید .......شاه کار اقا شاهکار من دیگه حرفی برای گفتن ندارم ........تسلیم.
جالبه! مگه نه؟!...
بازهم خدا را شکر که قبلاً در این خصوص هشدار داده بودم!
کجایید ای یاران؟! کجایید ای همرهان؟!... ()
مطلبی دیگر از سلسله مطالب «چندشهیدی های آبادان»(1):
*
قربان سپاهش همه مخلص همه یکرنگ؛
از بهر شهادت همه بودند یکسر...
اگرچه در دوران شکوهمند حماسه و دفاع، آحاد ملّت با هرچه که در توان داشتند، به مصاف دشمن متجاوز شتافتند، ولی سهم خود شهرهای زیر آتش مستقیم و بسیّار شدید دشمن چیز دیگری بود...
مردمی که ساکن شهر بودند دو دسته بودند: یا اینکه تا پای جان در شهر و دیار و خانه و کاشانهء خویش می ماندند؛ و یا بالإجبار درد و رنج جنگزدگی و آوارگی را تجربه میکردند. گروه دوبمی که مجبور به رفتن بودند، هریک نشانی از خانواده (پدر، پسر، برادر و ...) را در شهر باقی میگذاشتند تا عرصه کاملاً خالی نشده باشد. هرچند که زخم زبانهای کسانی که از حال و روزشان خبر نداشتند، خود دردی بر دردهای آنها افزوده بود...(2)
***
«میشانی فرد»ها:
«سردار شهید خسرو میشانی فرد» فرماندهء سپاه جزیرهء مینو (شهرستان «مینوشهر» کنونی) و از نخستین اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آبادان. پارسال به مناسبت سالروز شهادتش، مطلبی در وبلاگ درج کردم. اگرچه جهت شرکت در عملیّات پیش رو (فتح المبین) به همراه گردان امام رضا(ع) به منطقهء شمال خوزستان عازم گشته بود، ولیکن اندکی پیش از آغاز عملیّات به درجهء رفیع شهادت نائل گردید...
«پاسدار شهید نادر میشانی فرد» از رزمندگان مسجد قدس آبادان، که همراه برادر بزرگتر در گردان امام رضا(ع) حاضر بوده و شهادت برادر را از نزدیک دیده بود، در تب و تاب وصال معشوق و ملاقات دوبارهء برادر میسوخت؛ که نهایتاً پنج سال بعد و در عملیّات شکوهمند و پیروزمندانهء «کربلای چهار» به آرزوی دیرینهء خود رسید...
***
«آذرپیکان»ها:
«پاسدار شهید حاج ابوالفتح آذرپیکان». پیش از عضویت در سپاه، مدّتی را در تهران و ملازمت بیت حضرت امام خمینی(ره) سپری نمود، سپس به عضویّت سپاه در آمد و بعدها در پالایشگاه آبادان مشغول به کار شد. در عملیّات کربلای پنج به دیدار پروردگارش شتافت...
«سردار شهید حاج حجّت الله آذرپیکان»؛ عضور شورای فرماندهی و مسوول واحد تدارکات و پشتیبانی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آبادان، که بعدها و پس از پایان دوران شکوهمند حماسه و دفاع، به فرماندهی تیپّ 33 هوابرد المهدی(عج) منصوب شد و سرانجام در حین مأموریّت به شهادت رسید...
«سلام بر شهیدان آبادان...»
پاورقی:
_______________________________________________________
2) خطیب وقت نماز جمعهء تهران و یا سخنران پیش از خطبه ها (تردید از بنده است) در نماز جمعهء مورّخ چهارم مهرماه 1359: «این مرفّهین بی درد، چرا نمیروند جلوی عراقیها را بگیرند؟! (منظور مردم آبادان و خرّمشهر است!)...» (روزنامهء اطّلاعات؛ شنبه 1359/07/05).
مشخصات نویسنده
درباره : «ای آبادان پر بلا! گلهای پرپرت کو؟ یاران رهبرت کو؟...» این نوحه همیشه از دوران کودکی در گوشم طنین انداز بود. پدرم توی قفسهء کتابخونه اش نوارهای کاست زیادی از نوحه های جبهه و جنگ داشت که من هر از چندگاهی به اونها گوش فرا میدادم: «ای شیعه بر پا کن حق را در عالم! گویا هویدا شد ماه محرّم!...» «آبادان ای شهر پُر بلا! مدفن پاک مردان خدا! جویبارانت غرق خون شده؛ دامن اروند لاله گون شده...» «در شهر آبادان همه جا خون نشسته؛ هم شهر و هم خانه و کاشانه شکسته...» بعضی وقتها هم سراغ آلبوم عکسهای زمان جنگ بابام میرفتم و محو تماشای عکسها میشدم؛ بین عکسها به چهره هایی برخورد میکردم که یه جورایی برام جذّاب بودند، چه از لحاظ سیما، و چه از لحاظ شکل و ظاهرشون؛ حالا چرا؛ اون وقتها نمیدونستم! از پدرم هم که درباره شون میپرسیدم، خیلی جواب نمیداد: چهره اش تغییر محسوسی میکرد؛ گویی از درون برانگیخته شده بود؛ شاید هم اون لحظه طیّ الأرضی داشته به سالهایی دور و دراز... من هم خیلی پا پی موضوع نمیشدم و سعی میکردم که افکارش رو به هم نریزم. به قول معروف: بیخیال میشدم و میرفتم پی کارم!... وقتی که تلویزیون، فیلمهایی مستند رو از جبهه و جنگ پخش میکرد، همیشه از خودم این سؤآل رو میکردم که چرا هیچ اسمی از «آبادان» به میون نمیاد؟!... گاهی اوقات اعصابم به هم میریخت وقتی که میدیدم که اسم هر کوی و کوچه و برزن و دهات و قصبه و هر کجای این کشور پهناور رو به عنوان نماد و مظهر مقاومت در جنگ تحمیلی معرّفی میکردند و کلّی آب و تاب بهش میدادند (که در اکثر مواقع به دور از واقعیّات بود)، ولی هیچ اسمی از «آبادان» برده نمیشد! مگه آبادان چه ظلمی را روا داشته بود که باید اینجوری مورد بی مهری قراربگیره؟! خوب ما هم آبادانی هستیم و کلّی خونوادهء شهید و رزمنده رو میشناسیم؛ اصلاً باهاشون همسایه هستیم. چرا حتّی یک مصاحبهء تلویزیونی با یه خونوادهء آبادانی انجام نشده بود؟! مگر نه اینکه در تمام دوران جنگ تحمیلی، این واقعیّت به وضوع مشهود و نمایان شده بود که تمام شهرهای مرزی کشور، طیّ 1400 کیلومتر مرز مشترک با عراق یکی پس از دیگری به چنگ دشمن بعثی افتادند به جز آبادان؟! و این نبود مگر به یاری و مدد حضرت حقتعالی و نیز «استقرار قوی ترین سپاه کشور» در جنگ تحمیلی در آبادان؟... همه چیز از خواندن یک کتاب آغاز شد: «آبادانِ من»، کتابی که برای نخستین بار به تعدادی از رزمندگان و شهدای گلگون کفن آبادان به صورتی زیبا و سلسله وار پرداخته بود و متعاقباً «داستانهای شهر جنگی» که روایتی حماسه گونه از شهری مظلوم و زیر آتش مداوم دشمن بعثی داشت. بعدها «نخلها و آدم ها» و «شطرنج با ماشین قیامت» روایت کاملتری از این دو کتاب را بهم معرّفی نمود. (و البتّه سالها بعد کتاب خاطرات مادرم: «گنجینهء رنج») در مراسم «کنگرهء بزرگداشت سرداران و 4000 شهید آبادان» (بهمن 1379) توفیق و فرصتی دست داد تا بطور جدّی با موضوع «رزمندگان و شهدای آبادان» آشنا بشم. خانواده های معظّم رزمندگان، ایثارگران و شهدای آبادان از گوشه و کنار و اقصی نقاط کشور آمده و گرد هم جمع شده بودند. در نمایشگاهی که به همین مناسبت جنب محلّ اجلاسیّه برپا شده بود، با صحنه های دیگه ای روبرو شدم: خانواده هایی که به یکسری از عکسها و ماکتها چشم دوخته بودند و بعضیهاشون، همین عکسها را جوری بغل کرده بودند و چنان شیون و زاری میکردند که گویی به تازگی عزیزشان را از دست داده بودند! این سؤآل اینبار خیلی بیشتر از قبل ذهنم رو به خودش مشغول کرد: «به راستی این گلهای پرپر، کی هستند؟ چطوری میشه یک نشونی، یک ردّپایی چیزی از اونها یافت؟» ...پس از سالها دوری از شهر و دیارمان؛ در تیرماه 1386 به آبادان برگشتیم، ولی هنوز عطش دانستن و کنکاش پیرامون حقایق پیدا و پنهان شهرمان، با من همراه و همدم بود. به ویژه که حالا عملاً وارد گود شده بودم و هی سراغ این و اون میرفتم و عکس و فیلم و ... جمع آوری میکردم! اسناد و مدارکی که اشارت و دلالت داشت بر نسلی سوخته و فراموش شده و به جای مانده از قافلهء عشق و نور و ایثار، که بعد از جنگ، به ناحق و غریبانه، مهجور مظلوم؛ ناشناس و گمنام؛ همچون مولایشان علی(ع) «خار در چشم، زبان در کام، و استخوان در گلو» در پیچ و خم روزمرّهء زندگی امروز «به فراموشی سپرده شدند...»! مدّتی رو به صورت پاره وقت و بدون دریافت حتّی یک ریال حقوق! در بنیادشهیدآبادان مشغول به کار شدم، و همونجا بود که به بسیّاری از این حقایق پیدا و پنهان و عمدتاً تلخ واقف شدم؛ که مجال پرداختن به همهء اونها در اینجا نیست... ایدهء ایجاد یک وبسایت و یا یک وبلاگ در این خصوص از مدّتها قبل به ذهنم خطور کرد. این شد چیزی که میبینید: «پاتوق مجازی رزمندگان و شهدای آبادان»! سعی کرده ام تنها و تنها به مشترکات فی مابین بپردازم و از هرگونه إظهارنظری که باعث ایجاد شکّ و شبهه و اختلاف نظر شود بپرهیزم. (آبادانیها منظورم رو درک میکنند!) هنگامی که با سوژهء تازه یا مناسبت تاریخی و قابل ذکری دربارهء آبادان روبرو میشدم، نخستین امری که به ذهنم خطور میکرد اینست که «چه بنویسم؟» و «چگونه بنویسم؟». اوایل کار، پرداختن به مقولهء گذشتهء سرشار از افتخار آبادان، کاری بس دشوار و ناممکن می نمود؛ چرا که میبایستی از رویدادها و حوادثی سخن میگفتم که آنها را عملاً و حضوراً درک نکرده بودم؛ حتّی زمان وقوع برخی از آنها، به پیش از پا به عرصهء وجود گذاشتنم باز میگشت! هرچه که گذشت اندک اندک به دانسته هایم افزوده شد و توانستم در این بین رهتوشه های ارزشمند و متعدّدی را با خود برگیرم. البتّه لازم به ذکر است که در این راه، همراهی و همفکری تنی چند از رزمندگان آبادان، خیلی کمک حالم بود، تا آنچه که گفته شود، به واقعیّت نزدیکتر باشد. إظهار نظر در خصوص مطالب منتشره را بر عهدهء بازدیدکنندگان محترم گذاشته ام، تا بدینوسیله هم معلومات بر خود بیفزایم و هم به سهم خودم قدمی کوچک را در این راه برداشته باشم. هرچند هنوز هم معتقدم که تا تحقّق أهداف، راه زیادی را در پیش دارم... از آنجا که درج پیوندهایی همچون عکس، فیلم، صدا و ... جزیی از محتوای وبلاگ است، از عموم بازدید کنندگان میخواهم که تا باز شدن پیوندها صبور باشند. و در آخر اینکه رزمندگان عزیز آبادانی، حتماً مطالب قبلی را در بخش «عناوین مطالب وبلاگ» ببینند. آبادان؛ حماسهء مقاومت؛ آباد از خون شهیدان... أَللَّهُمَ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج... «مرد آبادانی: یک آبادانی که دغدغه هایی آبادانی دارد...»
پروفایل مدیر : مرد آبادانی
آرشیو وبلاگ
مطالب اخیر
لینکستان
لیست وبلاگ های تخصصی
امکانات جانبی
